วันก่อนกลับบ้านมา  แม่ตาวมาส่งหน้าบ้าน ปามาน2ทุ่มเหนจะได้

ไอ้เราก้อลืมเอาโทรสัพกลับมา  เคาะประตูบ้าน500รอบก้อไม่มีคนเปิดให้

นึกว่าแม่นอนอยู่บนห้อง  เควียงก้อนก้อนหินใส่หน้าต่างก้อแล้ว แต่ก้อไม่มีคนเปิด

สรุปไม่มีคนอยู่บ้าน  อ้าวกำ มืดก้อมือจะเข้าบ้านยังงัยละ  โทสัพก้อไม่มี มีหมาก้อไม่ช่วย

อะไรเลย แม้แต่หมาก้อยังไม่สนใจ เรียกก้อไม่มาหา  พยายามงัดบ้านก้อไม่มีปัญญา

นั่งรอครึ่งชั่วโมงแบบไร้ความหวัง  ตัดสินใจจะปั่นจักยานไปโทอยู่หน้าปากซอย แต่ก้อดันใส

ทรงเอ  คิดอยู่ว่าจะคาบจักยานท่าไหนดีวะ  เท่านั้นแหละ  ประตูรั่วก้อเปิดออก  แสงไฟหน้ารถที่ส่องมายังกะแสงจากสวรรค์(เวอร์)  พ่อมาพอดี  ก้อเลยแกล้งทำหน้าเซงใส่พ่อ(เลว)  พ่อก้อถามว่ากินข้าวยัง? แล้วก้อออกไปซื้อให้กิน อิ่ม  จบ

ปิดเทอมนี้ก้อจะไม่ได้กลับบ้าน  มีติวใบประกอบโรค  โอ้วชีวิต

ตอนนี้ดวงซวยโคตรๆๆ  ทุกเรื่องเลย  ซวยทุกเรื่องทุกวัน  labก้อไม่ดี  คะแนนก้อห่วย

ตกมีน  ตกบันไดอีกต่างหาก  โอ๊ยสารพัด  ทำไมต้องมาสุ่มเอาตอนนี้ก้อไม่รู้

อยากจะเปลื่ยนตัวเองเป็นคนใหม่  อยากจะเลิกเป็นคนไม่เอาไหน  อยากจะมีห้องสะอาดๆไม่รกเหมือนคนอื่นเค้า  แต่ทุกอย่างก้อไม่เคยทำได้สักที่  ได้แต่คิดแต่ไม่เคยลงมือทำ คิดแต่ว่าเอาไว้ก่อนพรุ่งนี้ค่อยทำ  คิดว่าจะตั้งใจเรียน พยายามไปเรียนทุกวัน แต่ไปก้อไม่เรียน ไม่หลับก้อคุย ไม่คุยก้ออ่านกาตูน สมแล้วไหมละที่คะแนนออกมาอย่างงี้  เค้าบอกว่ากำเปนผลของการกระทำ อันนี้เหนด้วยอย่างยิ่ง........รับกำต่อไป what gose around come around.....

 

เคยคิดไหม  เคยเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปรึป่าว  เคยคิดว่ากุทำมันไปได้งัยวะ บางครั้งก้อโคตรจะอายทำไมกล้าวะทำไปได้งัยเนี้ยยยย